dinsdag 25 juli 2017

Vakantiedagboek

Dag 1
Vandaag ben ik opgepakt en bij de andere boeken en kleren op de tafel gelegd.
Ik kan wel een gat in de lucht springen: Ik ga op vakantie!

Dag 2
Iemand heeft me in een koffer gelegd. Het is hier wel erg donker en een beetje benauwd, maar dat zal niet lang duren. We gaan naar de zon!

Dag 3
Ik heb het niet best, want ik ben behoorlijk door elkaar geschud. De meest vreemde geluiden heb ik gehoord. Auto’s, bussen, een trein, stemmen via luidsprekers over tijden van vertrek. En toen hebben ze de koffer waar ik in zit op een band gegooid en daarna ben ik echt de kluts kwijtgeraakt. Nu hoor ik al uren lang een zacht gezoem; ik geloof dat ik vlieg!


Dag 4
Oei, wat is het hier warm! Heerlijk! Ik lig hier echt te genieten op m’n plankje in de zon. En een mooie kamer! Te gek! Ze noemen zoiets een appartement geloof ik. Alles staat erin: tv, koelkast, bankstel en ga zo maar door. En een balkon op het zuiden, met uitzicht over een prachtige blauwe zee! Het lijkt wel een sprookje zo mooi. Het liefst zou ik nu een van die Psalmen willen zingen die zo ongeveer midden tussen mijn twee kaften staan: “O Heere, onze Heere, hoe heerlijk is Uw Naam op de ganse aarde!” Nu ja, vanavond als ze terug zijn van het zwemmen, dan zullen ze wel een stukje uit mij lezen, om God te danken voor deze wonderlijke mooie dag ...

Dag 5
Vandaag ben ik een beetje verdrietig. Nee, niet vanwege het weer ofzo. Het is nog steeds stralend zomerweer. Maar omdat nog niemand mij van mijn plankje heeft gepakt. Niemand kijkt naar mij om. Ze laten me maar liggen. Ze lachen en doen spelletjes en schrijven hele puzzelboeken vol, maar je moet niet denken dat er nu eens iemand een beetje aandacht voor mij heeft. Jammer nou!

Dag 6
Vanmorgen dacht ik even: Hoera, vandaag hebben ze me nodig: het is zondag en dan gaan ze vast en zeker naar die kerk beneden in het dorp. Ik hoorde al vroeg de klokken luiden! Maar nee hoor, niets daarvan. Ze bleven allemaal urenlang op hun bed liggen. Toen dacht ik: dan zullen ze vanmiddag wel bij het eten wat uit mij lezen! Maar nee, ook dat gebeurde niet. Het lijkt wel alsof ik hier helemaal niet nodig ben. Wat ik daarvan vind? Ik vind het ondankbaar! Hebben zij misschien de zon en de zee geschapen? Een mens kan toch alleen maar echt leven als hij Gods Woord binnenlaat in het huis van zijn hart?

Dag 7
Ik lig hier nog steeds. Er ligt stof op mijn kant 😒

Dag 8
Vanmorgen voelde ik me opeens heel gelukkig. Iemand nam me van m’n plank, blies het stof van me af, bladerde wat in me ... ik dacht: “Nu gaan ze me lezen!” Maar ik hoorde alleen een stem die zei: “Hier heb ik het: Amos, een profeet met vier letters en de eerste is een A”

Dag 9
Ik ben weer thuis. Ik lig onder de plakboeken op de televisie. Verder ligt iedereen op bed. Doodmoe van de reis. Ik kan wel huilen. Maar toch geef ik de moed niet op! NOOIT! Want er komt een dag, waarop iemand zal ontdekken hoeveel moois er in mij verborgen zit...

Bron: HEART CRY

donderdag 15 juni 2017

Want mijn God is zo groot!

Ik wil niet wanhopen, want mijn God is zo groot!


Geen ding is voor U te wonderlijk!


Gezegend zij de God en Vader 
van onze Heer, Jezus Christus, 
die naar de overvloed van zijn 
ontferming ons opnieuw geboren 
heeft laten worden tot levende hoop 
door de opstanding van Jezus Christus 
uit de doden.

2 Petrus 1: 3

donderdag 18 mei 2017

Verspil je leven niet!

Ik lees het boek van John Piper: Verspil je leven niet. Hij schrijft over een gedichtje dat vroeger bij hem thuis boven de gootsteen hing. Op de voorkant, in gotisch schrijft stonden de witgeschilderde woorden:

Slechts één leven,
dat snel voorbij zal gaan;
slecht wat voor Christus is gedaan
zal blijven bestaan. 

Slechts één leven
John Piper schrijft: "De boodschap op het schilderijtje was duidelijk. Je leeft maar één keer. Dat is alles. Eén keer maar. En de eeuwige melodie van dat leven is Jezus Christus. Je kunt je leven verknoeien. Mijn leven verspillen, wat zou dat betekenen? Het was zijn brandende vraag. Of positiever, wat zou het betekenen om goed te leven?"


Only one life
Ik zocht op het internet en vond het complete gedicht. Het is een song. Omdat het zo krachtig is in het Engels vertaal ik het dit keer niet.

It matters so little
How much you may own
The places you've been
Or the people that you've known
For it all comes to nothing
When placed at His feet
It is nothing to Jesus
Only memories to keep

You may take all the treasures
From far away lands
Take all the riches
You can hold in your hands
And take all the pleasures
That your riches can buy
But what will you have
When it's your time to die 

The days pass so swiftly
The months come and go
The years melt away
Like new falling snow
Spring turns to summer
And summer to fall
Autumn brings winter
Then death comes to all

Only one life, so soon it will pass
Only what's done for Christ will (ever) last
Only one chance to do His will
So give to Jesus all you days
It's the only life that pays
When you recall you have but one life


zondag 16 april 2017

In de pracht van Uw heiligheid

Ik weet echt niet wat ik allemaal nog mee moet maken in mijn leven. Dat maakt me onrustig. Maar mijn gebed is dat mijn eerste reactie die van lof en aanbidding zullen zijn. Hoe donker en hoe moeilijk Gods wegen soms ook zijn; Hij kan verrassende wendingen geven! 


Het oog omhoog!
Zijn naam is: Wonderlijk



Loof de HEERE, want Hij is goed, 
want Zijn goedertierenheid is voor
eeuwig. Ik heb Uw macht en 
heerlijkheid gezien. Uw
goedertierenheid is zoveel
beter dan het leven! Daarom
zal ik U prijzen. Ik zal mijn
handen opheffen in Uw naam.

Het enige
Hoe donker ook mijn weg soms is, het enige wat ik wil is U aanbidden in de pracht van Uw heiligheid.

maandag 27 februari 2017

Jezus ik heb U nodig

Soms voelt Jezus zo ver weg
En kan ik Zijn stem niet horen
Maar 'k vind Hem in gebed als 'k zeg
Heer, zonder U ben ik verloren.

Jacoba van de Weghe


Jesus I need You
Every moment I need You
Hear now this grace bought heart sing out
Your praise forever

Beauty for ashes
You find the weak and contrite heart
Shoulder its burdens
And carry it into the light